شاعری،

دفتر خود را سوزاند؛

پای تا سر بدنش تاول زد.

 شب كه جوي نقره ي مهتاب

 بيكران دشت را درياچه مي سازد

 من شراع زورق انديشه ام را

 مي گشايم در مسير باد

 شب كه آوايي نمي آيد

 از درون خامش نيزارهاي آبگير ژرف

 من اميد روشنم را

 همچو تيغ آفتابي مي سرايم شاد

 شب كه مي خواند كسي نوميد

 من ز راه دور دارم چشم

 با لب سوزان خورشيدي كه

 بام خانه ي همسايه ام را
                            گرم مي بوسد

 شب كه مي ماسد غمي در باغ

 من ز راه گوش مي پايم

 سرفه هاي مرگ را

 در ناله ي زنجير دستانم
                             كه مي پوسد.

 پشت هيچستانم.

 پشت هيچستان جايي است.

 پشت هيچستان رگ هاي هوا،

 پر قاصدهايي است

 كه خبر مي آرند،

 از گل وا شده ي 
               دورترين بوته ي خاك

 روي شن ها هم،

 نقش هاي سمّ اسب سواران
                                  ظريفي است

 كه صبح

 به سر تپّه ي معراج شقايق رفتند.

 پشت هيچستان

 چتر خواهش باز است:

 تا نسيم عطشي 
 
 در بن برگي بدود،

 زنگ باران به صدا مي آيد.

 آدم اينجا تنهاست

 و در اين تنهايي،

 سايه ي ناروني

 تا ابديّت جاريست.

 به سراغ من اگر مي آييد

 نرم و آهسته بياييد

 مبادا كه ترك بردارد

 چيني نازك تنهايي من.
     

 نگاه كن غم درون ديده ام

 چگونه قطره قطره آب مي شود

 چگونه سايه ي سياه سركشم

 اسير دست آفتاب مي شود

 نگاه كن

 تمام هستيم خراب مي شود

 شراره اي مرا
                به كام مي كشد

 مرا به اوج مي برد        

 مرا به دام مي كشد

 نگاه كن

 تمام آسمان من

 پر از شهاب مي شود

 تو آمدي ز دورها و دورها

 ز سرزمين عطرها و نورها

 نشانده اي مرا كنون به زورقي

 ز عاج ها،ز ابرها،بلورها

 مرا ببر اميد دلنواز من

 ببر به شهر شعرها و شورها

 به راه پر ستاره مي كشانيم

 فراتر از ستاره مي نشانيم

 نگاه کن

 من از ستاره سوختم

 لبالب از ستارگان تب شدم

 چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل

 ستاره چينِ
            بركه هاي شب شدم

 چه دور بود

 پيش از اين زمين ما

 به اين كبود غرفه هاي آسمان
                                                                                           

 كنون

 به گوش من دوباره می رسد

 صدای تو

 صدای بال برفی فرشتگان... 

 سبزي چشم تو ــ درياي خيال

 پلك بگشا 

 كه به چشمان تو دريابم باز، 

 مزرع سبز تمنّايم را.

 اي تو چشمانت سبز

 در من 

 اين سبزي هذيان از توست

 زندگي از تو و
                مرگم از توست

 سيل سيّال نگاه سبزت

 همه بنيان وجودم را 

 ويرانه كنان مي كاود

 من به چشمان خيال انگيزت
                                 معتادم
 و در اين راه تباه
                                                                                           عاقبت
      هستي خود را دادم!

 كودك روانه از پي بود

 نق نق كنان كه:من پسته.

 «پول از كجا بياورم من؟»

 زن ناله كرد آهسته

 كودك دويد در دكّان

 پايي فشرد و عري زد

 گوشش گرفت دكان دار

 «كو صاحبت زبان بسته!»

 مادر كشيد دستش را: 

 «ديدي كه آبرومان رفت؟»

 كودك سري تكان مي داد

 دانسته يا ندانسته

 يك سير پسته صد تومان!

 نوشابه،بستني...سرسام!

 انديشه كرد زن با خود

 از رنج زندگي خسته:

 ديروز گردوي تازه ديده ست

 و چشم پوشيده ست

 هر روز چشم پوشي هايش

 با روز پيش پيوسته

 كودك روانه از پي بود

 زن سوي او نگاه افكند

 با ديده اي كه خشمش را 

 باران اشك ها شسته.

 ناگاه جيب كودك را

 پر ديد ــ«واي!دزديدي؟

 كودك چو پسته مي خنديد، 

 با يك دهان پر از پسته.
  

 

 ما دوباره كبو ترهايمان را

 پيدا خواهيم كرد 

 و مهرباني دست زيبايي را

 خواهد گرفت 

 روزي كه 

 كمترين سرود بوسه است

 و هر انسان 

 براي هر انسان برادري ست

 روزي كه        

 ديگر درهاي خانه شان را

 نمي بندند

 قفل افسانه اي است 

 و قلب
                                                                  
 براي زندگي بس است

 روزي كه

 معناي هر سخن 

 دوست داشتن است
 
 تا تو به خاطر آخرين حرف

 دنبال سخن نگردي

 روزي كه 

 آهنگ هر حرف زندگي ست

 تا من به خاطر آخرين شعر

 رنج جستجوي قافيه نبرم 

 روزي كه هر لب ترانه ايست

 تا كمترين سرود بوسه باشد

 روزي كه تو بيايي               

 براي هميشه بيايي

 و مهرباني 

 با زيبايي 

 يكسان شود

 روزي كه ما دوباره 

 براي كبوترهايمان

 دانه بریزیم

 و من آن روز را

 انتظار مي كشم

 حتي روزي
               که ديگر
                         نباشم.

 در زمانيكه وفا 

 قصّه ي برف به تابستان است

 و صداقت گل نايابي

 ودر چشمان پاك شقايق ها

 عابر بي عاطفه ي غم جاري است

 به چه كسي بايد گفت

 با تو انسانم و خوشبخت ترين؟

 آری آغاز دوست داشتن است .

 گرچه پایان راه ناپیداست

 من به پایان دگر نیندیشم

 که همین دوست داشتن زیباست.

 اي همه مردم

 درين جهان به چه كاريد؟  

 عمرِ گرانمايه راچگونه گزاريد؟  

 هرچه به عالم بود اگر به كف آريد

 هيچ نداريد اگر عشق نداريد

 وايِ شما دل به عشق اگر نسپاريد

 گر به ثريا رسيد هيچ نيرزد!

 عشق بورزيد
                 دوست بداريد!

 ناگهان

 آفتاب وار  

 نقاب بر افكند

 و بام و در

 به صوتِ تجلي درآكند                           

 شعشعه ي آذرخش وار

 فرو كاست

 و انسان

           برخاست.

 با اميدي گرم و شادي بخش

 با نگاهي مست و رويايي...

 دخترك افسانه ميخواند

 نيمه شب در كنج تنهايي:

 بی گمان روزي ز راهي دور

 مي رسد شهزاده اي مغرور

 مي خورد بر سنگفرش كوچه هاي شهر

 ضربه ي سمّ ستور بادپيمايش

 دختران سر مي كشند از پشت روزنها

 گونه هاشان آتشين 

 از شرم اين ديدار

 سينه ها لرزان و پر غوغا

 در تپش از شوق يك پندار:

 «شايد او خواهان من باشد»

 مردمان از يكدگر 

 آهسته مي پرسند

 كيست پس اين دختر خوشبخت

 ناگهان

 در خانه مي پيچد صداي در           

 سوي در گويي

 ز شادي مي گشايم پر

 اوست...آري اوست... 

 آه اي شهزاده ي محبوب رؤيايي 

 نيمه شبها خواب مي ديدم 

 كه مي آيي  

 زير لب چون كودكي 

 آهسته مي خندد

 با نگاهي گرم و شوق آلود

 بر نگاهم راه مي بندد

 آه بشتاب

 ای لبت همرنگ خون لاله ي

 خوشرنگ صحرايي

 ره بسي دور است

 ليك در پايان اين ره

 قصر پر نور است 

 مي كشم همراه او

 زين شهر غمگين رخت

 مردمان با ديده ي حيران 

 زير لب آهسته مي گويند:

 «دختر خوشبخت!»

 از دست هاي گرم تو

 كودكان توامان آغوش خويش

 سخن ها مي توانم گفت

 غم نان اگر بگذارد

 نغمه در نغمه درافكنده

 اي مسيح مادر اي خورشيد

 از مهرباني بي دريغ جانت

 با چنگ تمامي ناپذير تو

 سرودها مي توانم كرد 

 غم نان اگر بگذارد

 رنگ ها در رنگ ها دويده

 از رنگين كمان بهاري تو

 كه سراپرده در اين باغ خزان رسيده

 برافراشته است

 نقش ها مي توانم زد

 غم نان اگر بگذارد

 چشمه ساري در دل و

 آبشاري در كف

 آفتابي در نگاه و

 فرشته يي در پيراهن

 از انساني كه تويي

 قصه ها مي توانم كرد

 غم نان اگر بگذرد.

 قاصدك هان چه خبر آوردي؟

 از كجا وز كه خبر آوردي؟ 

 خوش خبر باشي امّا،امّا

 گرد بام و در من

 بي ثمر مي گردي 

 انتظار خبري نيست مرا

 نه ز ياري نه ز ديّار و دياري باري

 برو آنجا

 كه بود چشمي و گوشي با كس

 برو آنجا كه تو را منتظرند

 قاصدك!

 در دل من همه كورند و كرند

 دست بردار ازين در وطن خويش غريب

 قاصد تجربه هاي همه تلخ

 با دلم مي گويد

 كه دروغي تو دروغ

 كه فريبي تو فريبي

 قاصدك!هان! ولي...آخر...اي واي! 

 راستي آيا رفتي با باد؟ 

 با توام آي!كجا رفتي؟آي...

 راستي آيا جايي خبري هست هنوز؟

 مانده خاكستر گرمي جايي؟

 در اجاقي-طمع شعله نمي بندم-خردك شرري هست هنوز؟

 قاصدك!

 ابرهاي همه عالم شب و روز

 در دلم مي گريند.

 گفته بودي كه چرا محو تماشاي مني؟

 و آنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزنی

 مژه بر هم نزنم تا كه ز دستم نرود

 ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدني!!

 سلاخي مي گريست

             به قناري كوچكي دل باخته بود!!    

 تاج از فرق فلك برداشتن

 جاودان آن تاج بر سر داشتن
                                                                     
 

 در بهشت آرزو ره يافتن

 هر نفس شهدي به ساغر داشتن         

 روز در انواع نعمت ها و ناز 

 شب بتي چون ماه در بر داشتن

 صبح از بام جهان چون آفتاب

 روي گيتي را منور داشتن

 شامگه چون ماه رويا آفرين

 ناز بر افلاك و اختر داشتن

 چون صبا در مزرع سبز فلك

 بال در بال كبوتر داشتن

 حشمت و جاه سليمان يافتن

 شوكت و فر سكندر داشتن

 تا ابد در اوج قدرت زيستن

 ملك هستي را مسخر داشتن

 بر تو ارزاني كه ما را خوشتر است

 لذّت يك لحظه مادر داشتن.

 گر بدين سان زيست بايد پست

 من چه بي شرمم

 اگر  فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم

 بر بلند كاج خشك كوچه ي بن بست

 گر بدين سان زيست بايد پاك

 من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود،چون كوه

يادگاري جاودانه بر طراز بي بقاي خاك.

 همان رنگ و همان روي

 همان برگ و همان بار

 همان خنده ي خاموشِ در آن خفته بسي راز

 همان شرم و همان ناز

 همان برگ سپيد به مثل ژاله ژاله

 به مثل اشك نگونسار

 همان جلوه و رخسار

 نه پژمرده شود هيچ

 نه افسرده؛ كه افسردگي روي

 خورد آب ز پژمردگي دل‌‌

 ولي در پس اين چهره دلي نيست

 گرش برگ و بري هست

 ز آب و ز گلي نيست

 هم از دور ببينش

 به منظر بنشان به نظاره بنشينش

 ولي قصه ز امّيد هبايي كه در او بسته دلت،هيچ مگويش

 مبويش

 كه او بوي چنين قصّه شنيدن نتواند

 مبر دست به سويش

 كه در دست تو جز كاغذ رنگين ورقي چند نماند.

 و نمي دانستي

 من به چه دلهره از باغچه ي همسايه

 سيب را دزديدم        

 باغبان از پي من تند دويد

 سيب را دست تو ديد

 غضب آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

 و تو رفتي و هنوز

 سالها هست كه در گوش من آرام
                                            آرام

 خش خش گام تو تكرار كنان

 مي دهد آزارم

 و من انديشه كنان

 غرق اين پندارم

 كه چرا
             خانه ي كوچك ما
                                       سيب نداشت.

 مي تراود مهتاب

 مي درخشد شب تاب

 نيست يك دم شكند خواب به چشم كس و ليك

 غم اين خفته ي چند

 خواب در چشم ترم مي شكند

 نگران با من استاده سحر 

 صبح مي خواهد از من

 كز مبارك دم او آورم اين قوم به جان باخته را

 بلكه خبر 

 در جگر ليكن خاري

 از ره اين سفرم مي شكند

 نازك آراي تن ساق گلي

 كه به جانش كشتم

 و به جان دادمش آب

 اي دريغا به برم مي شكند

 دست ها مي سايم

 تا دري بگشايم

 بر عبث مي پايم

 كه به در كس آيد

 در و ديوار به هم ريخته شان

 بر سرم مي شكند

 مي تراود مهتاب 

 مي درخشد شب تاب

 مانده پاي آبله از راه دراز

 بر دم دهكده مردي تنها

 كوله بارش بر دوش

 دست او بر در،مي گويد با خود:

 غم اين خفته ي چند

 خواب در چشم ترم مي شكند.

 گفتي كه:

 چو خورشيد زنم سوي تو پر

 چون ماه شبي مي كشم از پنجره سر

 اندوه كه خورشيد شدي
                              تنگ غروب

  افسوس كه مهتاب شدي
                               وقت سحر!

 از تهي سرشار

 جويبار لحظه ها جاريست

 چون سبوي تشنه

 كاندر خواب بيند آب

 واندر آب بيند سنگ 

 دوستان و دشمنان را

 مي شناسم من

 زندگی را دوست مي دارم

 مرگ را دشمن

 واي اما-با كه بايد گفت اين؟- من دوستي دارم

 كه به دشمن خواهم از التجا بردن

 جویبار لحظه ها جاري.

 ابري نيست

 بادي نيست

 مي نشينم لب حوض

 گردش ماهي ها روشني من گل آب

 پاكي خوشه ي زيست

 مادرم ريحان مي چيند

 نان و ريحان و پنير

 آسماني بي ابر  اطلسي هايي تر

 رستگاري نزديك لاي گل هاي حياط

 نور در كاسه ي مس چه نوازش ها مي ريزد

 نردبان از سر ديوار بلند صبح را روي زمين مي آرد

 پشت لبخندي پنهان هر چيز

 روزني دارد ديوار زمان كه از آن چهره ي من پيداست

 چيزهايي هست كه نمي دانم

 مي دانم سبزه اي را بكنم خواهد مرد

 مي روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم

 راه مي بينم در ظلمت من پر از فانوسم

 من پر از نورم و شن

 و پر از دار و درخت

 پرم از راه از پل  از رود از موج

 پرم از سايه ي برگي در آب

 چه درونم تنهاست!

 ــ به كجا چنين شتابان؟

   گون از نسيم پرسيد

   دل من گرفته زين جا

   هوس سفر نداري

   ز غبار اين بيابان؟

ــ همه آرزويم امّا       

   چه كنم كه بسته پايم... 

ــ به كجا چنين شتابان؟

ــ به هر آنكجا كه باشد به جز اين سرا سرايم

ــ سفرت به خير امّا تو و دوستي خدا را 

   چو از اين كوير وحشت به سلامت گذشتي   

   به شكوفه ها،به باران

   برسان سلام ما را.
                                                                     

 خانه ي دوست كجاست؟ 

 در فلق بود كه پرسيد سوار

 آسمان مكثي كرد

 رهگذر شاخه ي نوري كه به لب داشت

 به تاريكي شن ها بخشيد

 و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت

 نرسيده به درخت

 کوچه باغي است

 كه از خواب خدا سبزتر است

 و در آن عشق

 به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است

 مي روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد

 پس به سمت ‌گل تنهايي مي پيچي

 دو قدم مانده به گل

 پاي فواره ي جاويد اساطير زمين مي ماني

 و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

 در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي

 كودكي مي بيني

 رفته از كاج بلندي بالا جوجه بردارد از لانه ي نور

 و از او مي پرسي

 خانه ي دوست كجاست.