| تبليغات | X |
قناري گفت:ـ كره ي ما
كره ي قفس ها با ميله هاي زرين و چينه دانِ چيني.
ماهي سرخِ هفت سين اش به محيطي تعبر كرد
كه هر بهار
متبلور مي شود.
كركس گفت:ـ سياره ي من
سياره ي بي همتايي كه در آن
مرگ
مائده مي آفريند.
كوسه گفت:ـ زمين
سفره ي بركت خيز اقيانوس ها.
انسان سخني نگفت
تنها او بود كه جامه به تن داشت
و آستينش از اشك تر بود.
دستي ميان آينه و من،
لغزيد.
شعر از ميان آينه دستي شد
اينك،
ميان خلوت و تاريكي
تفسير دست ها را
بر جاده مي نويسم
و جاده، از سخاوت پر مي شود
آن سوي من،
كه خلوت آيينه است و تاريكي
پر مي شود برهنگيِ جاده، در عبور!
تفسير دست عابر،
آيينه مي شود!
آه،تا قله هيچ راهي نيست.
گفته بودند، بعد از اين قله،
پشت اين كوه زندگي جري ست
قله شد فتح
اي دريغ، آري
باز هم بود قله هاي دگر
باز شيب و فراز تكراري
اي كاش مي توانستم بگويم
كه با من چه مي كني...
تو جاني در جانم مي آفريني
تو تنها سببي هستي
كه به خاطر آن
روزهاي بيشتر
شب هاي بيشتر
و سهم بيشتري
از زندگي مي خواهم
تو به من اطمينان مي دهي
كه فردايي وجود دارد...
هر نفس، از رفته ها يادي ست
با همه خاموش بودن ها
بر لبم هر جمله ي ناگفته فريادي ست
دشتِ دستم مانده و ردّ سوارِ ياد
با غبار آن شتابان،
آشنا، هر خط ناهموار
تا كران دشت،تا آنجا كه شن زارِ نگاهم با افق
پيوند مي بندد
آسمان سربي اندوه و تنهايي ست.
من ز عصياني كه در رگ هاي دستم مي جهد،پرسم
با سواري،سينه ي او تشنه ي فرياد
با سواري،پاي او آزاد
در كدامين صبح آيا،
بشكني ديوار اين خاموش.
ابليس،اي خداي بدي ها! تو شاعري
من بارها به شاعريت رشك برده ام
شاعر تويي كه اين همه شعر آفريده اي
غافل منم كه اين همه افسوس خورده ام
«عشق»و«قمار»شعر خدا نيست،شعر توست
هرگز كسي به شعر تو بي اعتنا نماند
غير از خدا كه هيچ يك از اين دو را نخواست
در«عشق»و در«قمار» كسي پارسا نماند
«زن» شعر توست با همه مردم فريبي اش
«زن» شعر توست با همه شور آفريدنش
«آواز» و «مي» كه زاده ي طبع خدا نبود
اين خوردنش حرام شد،آن يك،شنيدنش!
در «بوسه» و«نگاه»تو شادي نهفته اي
در «مستي» و«گناه»تو لذّت نهاده اي
بر هر كه در بهشت خدايي طمع نبست
دروازه ي بهشت زمين را گشاده اي
اما اگر تو شعر فراوان سروده اي
شعر خدا يكي ست، ولي شاهكار اوست
شعر خدا غم است، غم دلنشين وبس
آري، غمي كه معجزه ي آشكار اوست!
دانم چه شعرها تو گفته اي او نگفت
يا از تو بيش گفت و نهان كرد نام را
اما اگر خدا و تو را پيش هم نهند
آيا تو خود كدام پسندي، كدام را؟
شبانه شعري چگونه توان نوشت
تا هم از قلبم سخن گويد هم از بازويم؟
شبانه
شعري چنين
چگونه توان نوشت؟
من آن خاكستر سردم كه در من
شعله ي همه عصيان هاست،
من آن درياي آرامم كه در من
فرياد همه توفان هاست،
من آن سرداب تاريكم كه در من
آتش همه ايمان هاست.
قفسي بايد ساخت
هرچه در دنيا گنجشك و قناري هست،
با پرستوها و كبوترها
همه را بايد يكجا به قفس انداخت!
روزگاري است كه پرواز كبوترها
در فضا ممنوع است
كه چرا
به حريم حرم جت ها
خصمانه تجاوز شده است!
روزگاري است كه خوبي خفته است
و بدي بيدار است
و هياهوي قناري ها،
خواب جت ها را آشفته است!
غزل حافظ را مي خواندم:
مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو
تا به آنجا كه وصيّت مي كرد:
گر روي پاك و مجرد چو مسيحا به فلك
از فروغ تو به خورشيد رسد صد پرتو
دلم از نام مسيحا لرزيد
از پس پرده ي اشك
من مسيحا را بالاي صليبش ديدم
با سر خم شده بر سينه، كه باز
به نكوكاري، پاكي، خوبي
عشق مي ورزيد.
و پسرهايش را
كه چه سان پاك و مجرد به فلك تاخته اند
و چه آتش ها هر گوشه به پا ساخته اند
و برادرها را خانه برانداخته اند!
دود در مزرعه ي سبز فلك جاري است.
تيغه ي نقره ي داس مه نو زنگاري است،
و آنچه هنگام درو حاصل ماست؛
لعنت و نفرت و بيزاري است!
روزگاري است كه خوبي خفته است
و بدي بيدار است
و غزل هاي قناري ها
خواب جت ها را آشفته است!
غزل حافظ را مي بندم
از پس پرده ي اشك،
خيره در مزرعه ي خشك فلك مي نگرم
مي بينم:
در دل شعله و دود
مي شود خوشه ي پروين خاموش!
پيش خود مي گويم:
عهد خودرائي و خود كامي است،
عصر خون آشامي است،
كه درخشنده تر از خوشه ي پروين سپهر
خوشه ي اشك يتيمان ويتنامي است!
