دهانت را مي بويند

 مبادا كه گفته باشي دوستت مي دارم.

 دلت را مي بويند

                    روزگار غريبي ست، نازنين

 و عشق را

 كنار تيرك راه بند

 تازيانه مي زنند.

          عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

 در اين بن بست كج و پيچ سرما

 آتش را

 به سوخت بار سرود و شعر

                               فروزان مي دارند.

 به انديشيدن خطر مكن.

                          روزگار غريبي ست، نازنين

 آن كه بر در مي كوبد شباهنگام

 به كشتن چراغ آمده است.

                    نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد

 آنك قصابانند

 بر گذرگاه ها مستقر

 با كنده و ساتوري خون آلود

                         روزگار غريبي ست، نازنين

 و تبسم را بر لب ها جراحي مي كنند

 و ترانه را بر دهان.

                      شوق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

 كباب قناري

 بر آتش سوسن و ياس

                         روزگار غريبي ست، نازنين

 ابليسِ پيروزمست

 سورِ عزاي ما را بر سفره نشسته است.

                       خدا را در پستوي خانه نهان بايد كرد

 بر آن فانوس كه ش دستي نيفروخت

 بر آن دوكي كه بر رف بي صدا ماند

 بر آيينه ي زنگار بسته

 بر آن گهواره كه ش دستي نجنباند

 بر آن حلقه كه كس بر در نكوبيد

 بر آن در كه ش كسي نگشود ديگر

 بر آن پله كه بر جا مانده خاموش

 كس اش ننهاده ديري پاي برسر

 بهار منتظر بي مصرف افتاد!

 به هر بامي درنگي كرد و بگذشت

 به هر كويي صدايي كرد و اِستاد

 ولي نامد جواب از قريه، نز دشت.

 نه دود از كومه اي بر خاست در ده

 نه چوپاني به صحرا دم به ني داد

 نه گل روييد نه زنبور پر زد

 نه مرغ كدخدا برداشت فرياد.

 به صد اميد آمد، رفت نوميد

 بهار ــ آري بر او نگشود كس در.

 درين ويران به رويش كس نخنديد

 كس اش تاجي ز گل ننهاد بر سر.

 غروب روز اول ليك، تنها

 در اين خلوتگه غوكان مفلوك

 به ياد آن حكايت ها كه رفته ست

 ز عمق بركه يك دم ناله زد غوك...

 بهار آمد، نبود اما حياتي

 درين ويران سراي محنت آور

 بهار آمد، دريغا از نشاطي

 كه شمع افروزد و بگشايدش در!

 قناري گفت:ـ كره ي ما

 كره ي قفس ها با ميله هاي زرين و چينه دانِ چيني.

 ماهي سرخِ هفت سين اش به محيطي تعبر كرد

 كه هر بهار

              متبلور مي شود.

 كركس گفت:ـ سياره ي من

 سياره ي بي همتايي كه در آن

 مرگ

        مائده مي آفريند.

 كوسه گفت:ـ زمين

 سفره ي بركت خيز اقيانوس ها.

 انسان سخني نگفت

 تنها او بود كه جامه به تن داشت

 و آستينش از اشك تر بود.

 شبانه شعري چگونه توان نوشت

 تا هم از قلبم سخن گويد هم از بازويم؟

 شبانه

 شعري چنين

 چگونه توان نوشت؟

 من آن خاكستر سردم كه در من

 شعله ي همه عصيان هاست،

 من آن درياي آرامم كه در من

 فرياد همه توفان هاست،

 من آن سرداب تاريكم كه در من

 آتش همه ايمان هاست. 

 شب

       با گلوي خونين 

                        خوانده ست 

                                        ديرگاه. 

 دريا 

      نشسته سرد.

 يك شاخه

             در سياهيِ جنگل 

                                  به سوي نور

                                                 فرياد مي كشد.

 از رنجي خسته ام كه ازآنِ من نيست

 بر خاكي نشسته ام كه ازآنِ من نیست

 با نامي زيسته ام كه ازآنِ من نيست

 از دردي گريسته ام كه ازآنِ من نيست

 از لذّتي جان گرفته ام كه ازآنِ من نيست

به مرگي جان مي سپارم كه ازآنِ من نيست.

 شب كه جوي نقره ي مهتاب

 بيكران دشت را درياچه مي سازد

 من شراع زورق انديشه ام را

 مي گشايم در مسير باد

 شب كه آوايي نمي آيد

 از درون خامش نيزارهاي آبگير ژرف

 من اميد روشنم را

 همچو تيغ آفتابي مي سرايم شاد

 شب كه مي خواند كسي نوميد

 من ز راه دور دارم چشم

 با لب سوزان خورشيدي كه

 بام خانه ي همسايه ام را
                            گرم مي بوسد

 شب كه مي ماسد غمي در باغ

 من ز راه گوش مي پايم

 سرفه هاي مرگ را

 در ناله ي زنجير دستانم
                             كه مي پوسد.

 

 ما دوباره كبو ترهايمان را

 پيدا خواهيم كرد 

 و مهرباني دست زيبايي را

 خواهد گرفت 

 روزي كه 

 كمترين سرود بوسه است

 و هر انسان 

 براي هر انسان برادري ست

 روزي كه        

 ديگر درهاي خانه شان را

 نمي بندند

 قفل افسانه اي است 

 و قلب
                                                                  
 براي زندگي بس است

 روزي كه

 معناي هر سخن 

 دوست داشتن است
 
 تا تو به خاطر آخرين حرف

 دنبال سخن نگردي

 روزي كه 

 آهنگ هر حرف زندگي ست

 تا من به خاطر آخرين شعر

 رنج جستجوي قافيه نبرم 

 روزي كه هر لب ترانه ايست

 تا كمترين سرود بوسه باشد

 روزي كه تو بيايي               

 براي هميشه بيايي

 و مهرباني 

 با زيبايي 

 يكسان شود

 روزي كه ما دوباره 

 براي كبوترهايمان

 دانه بریزیم

 و من آن روز را

 انتظار مي كشم

 حتي روزي
               که ديگر
                         نباشم.

 ناگهان

 آفتاب وار  

 نقاب بر افكند

 و بام و در

 به صوتِ تجلي درآكند                           

 شعشعه ي آذرخش وار

 فرو كاست

 و انسان

           برخاست.

 از دست هاي گرم تو

 كودكان توامان آغوش خويش

 سخن ها مي توانم گفت

 غم نان اگر بگذارد

 نغمه در نغمه درافكنده

 اي مسيح مادر اي خورشيد

 از مهرباني بي دريغ جانت

 با چنگ تمامي ناپذير تو

 سرودها مي توانم كرد 

 غم نان اگر بگذارد

 رنگ ها در رنگ ها دويده

 از رنگين كمان بهاري تو

 كه سراپرده در اين باغ خزان رسيده

 برافراشته است

 نقش ها مي توانم زد

 غم نان اگر بگذارد

 چشمه ساري در دل و

 آبشاري در كف

 آفتابي در نگاه و

 فرشته يي در پيراهن

 از انساني كه تويي

 قصه ها مي توانم كرد

 غم نان اگر بگذرد.

 سلاخي مي گريست

             به قناري كوچكي دل باخته بود!!    

 گر بدين سان زيست بايد پست

 من چه بي شرمم

 اگر  فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم

 بر بلند كاج خشك كوچه ي بن بست

 گر بدين سان زيست بايد پاك

 من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود،چون كوه

يادگاري جاودانه بر طراز بي بقاي خاك.