| تبليغات | X |
كودك روانه از پي بود
نق نق كنان كه:من پسته.
«پول از كجا بياورم من؟»
زن ناله كرد آهسته
كودك دويد در دكّان
پايي فشرد و عري زد
گوشش گرفت دكان دار
«كو صاحبت زبان بسته!»
مادر كشيد دستش را:
«ديدي كه آبرومان رفت؟»
كودك سري تكان مي داد
دانسته يا ندانسته
يك سير پسته صد تومان!
نوشابه،بستني...سرسام!
انديشه كرد زن با خود
از رنج زندگي خسته:
ديروز گردوي تازه ديده ست
و چشم پوشيده ست
هر روز چشم پوشي هايش
با روز پيش پيوسته
كودك روانه از پي بود
زن سوي او نگاه افكند
با ديده اي كه خشمش را
باران اشك ها شسته.
ناگاه جيب كودك را
پر ديد ــ«واي!دزديدي؟
كودك چو پسته مي خنديد،
با يك دهان پر از پسته.
