در آسمان خسته،

                     درختان خسته تر

 خاموش مانده،

                جلوه ي تاريك خويش را

 انديشه مي كنند:

 شايد نسيم نوري؟

                      ــ شايد...

 اي اشتياق گفتن

 با اين زمين گيج پيامي نمي رود

 اينجا دهان كيست كه مي سوزد از كلام

 حرفي اگر نگفته هنوز هست

 اي مژده ي شيرين

 گوشِ كدام خسته تهي مانده از كلام؟

 قلب كدام خام؟

 از دوردست، باد تهي دست

 يدار كرده با وزشِ دردمند

 هذيان شاخه ها را

 شايد غريو دوري؟

                      ....

                          ــ شايد!

 دستي ميان آينه و من،

                              لغزيد.

 شعر از ميان آينه دستي شد

 اينك،

        ميان خلوت و تاريكي

 تفسير دست ها را

                       بر جاده مي نويسم

 و جاده، از سخاوت پر مي شود

 آن سوي من،

                كه خلوت آيينه است و تاريكي

 پر مي شود برهنگيِ جاده، در عبور!

 تفسير دست عابر،

                       آيينه مي شود!