.:: شعر نوین ::.

ترجیح می دهم شعر شیپور باشد نه لالایی.(شاملو)

نوروز و نرگس (فريدون مشيري)

 بوي گل نرگس؟

                  ــ نه،

                     كه بوي خوش عيد است!

 شو پنجره بگشا،

                    كه نسيم است و نويد است.

 

 رو، خار غم از دل بكن، اي دوست، كه نوروز

 هنگام درخشيدن گل هاي اميد است.

 

 بر لاله ي از برف برون آمده بنگر،

 چون روي تو،

 كز بوسه ي من سرخ و سفيد است.

 

 با نُقل و نبيدم نبود كار، كه امروز

 روي تو مرا عيد و لبت نقل و نبيد است.

 

 گر با دل خونين، لب خندان بپسندي،

 با من بزن اين جام ، كه ايّام، سعيد است

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384ساعت 3:55 بعد از ظهر  توسط RanDall  | 

خوشه ي اشك (فريدون مشيري)

 قفسي بايد ساخت

 هرچه در دنيا گنجشك و قناري هست،

 با پرستوها و كبوترها

 همه را بايد يكجا به قفس انداخت!

 

 روزگاري است كه پرواز كبوترها

 در فضا ممنوع است

 كه چرا

 به حريم حرم جت ها 

 خصمانه تجاوز شده است!

 

 روزگاري است كه خوبي خفته است

 و بدي بيدار است

 و هياهوي قناري ها،

 خواب جت ها را آشفته است!

 

 غزل حافظ را مي خواندم:

 مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو

 تا به آنجا كه وصيّت مي كرد:

 گر روي پاك و مجرد چو مسيحا به فلك

 از فروغ تو به خورشيد رسد صد پرتو

 

 دلم از نام مسيحا لرزيد

 از پس پرده ي اشك

 من مسيحا را بالاي صليبش ديدم

 با سر خم شده بر سينه، كه باز

 به نكوكاري، پاكي، خوبي

 عشق مي ورزيد.

 

 و پسرهايش را

 كه چه سان پاك و مجرد به فلك تاخته اند

 و چه آتش ها هر گوشه به پا ساخته اند

 و برادرها را خانه برانداخته اند!

 دود در مزرعه ي سبز فلك جاري است.

 تيغه ي نقره ي داس مه نو زنگاري است،

 و آنچه هنگام درو حاصل ماست؛

 لعنت و نفرت و بيزاري است!

 

 روزگاري است كه خوبي خفته است

 و بدي بيدار است

 و غزل هاي قناري ها

 خواب جت ها را آشفته است!

 

 غزل حافظ را مي بندم

 از پس پرده ي اشك،

 خيره در مزرعه ي خشك فلك مي نگرم

 مي بينم:

 در دل شعله و دود

 مي شود خوشه ي پروين خاموش!

 پيش خود مي گويم:

 عهد خودرائي و خود كامي است،

 عصر خون آشامي است،

 كه درخشنده تر از خوشه ي پروين سپهر

 خوشه ي اشك يتيمان ويتنامي است!

+ نوشته شده در  شنبه یکم بهمن 1384ساعت 5:16 بعد از ظهر  توسط RanDall  | 

اي هميشه خوب (فريدون مشيري)

 ماهي هميشه تشنه ام

 در زلالِ لطفِ بي كران تو.

 مي برد مرا به هر كجا كه ميلِ اوست

 موجِ ديدگان مهربانِ تو

 

 زير بال مرغكان خنده هات

 زير آفتاب داغ بوسه هات

 ــ اي زلالِ پاك ! ــ
                                                                                            جرعه جرعه جرعه مي كشم تو را

 به كام خويش 

 تا كه پر شود تمام جان من ز جان تو!

 

 اي هميشه خوب! 

 اي هميشه آشنا!

 هر طرف كه مي كنم نگاه،

 تا همه كرانه هاي دور،

 عطر و خنده و ترانه مي كند شنا

 در ميان بازوان تو!

 

 ماهي هميشه تشنه ام 

 اي زلال تابناك!

 يك نفس اگر مرا به حال خود رها كني

 ماهي تو جان سپرده روي خاك!

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 6:8 بعد از ظهر  توسط RanDall  | 

لال (فريدون مشيري)

 ز تحسينم، خدا را، لب فرو بند!

 نه شعر است اين، بسوزان دفترم را 

 مرا شاعر چه مي پنداري ـــ اي دوست ـــ  

 بسوزان اين دل خوشباورم را.

 

 سخن تلخ است، امّا گوش ميدار،

 كه در گفتار من رازي نهفته است

 نه تنها بعد ازين شعري نگويند؛  

 كسي هم پيش ازين شعري نگفته است!

 

 مرا ديوانه مي خواني؟دريغا؛ 

 ولي من بر سر گفتار خويشم،

 فريب است اين سخن سازي، فريب است!
 
 كه من خود شرمسار كار خويشم.

 

 مگر احساس گنجد در كلامي؟  

 مگر الهام جوشد با سرودي؟

 مگر دريا نشيند در سبوئي؟

 مگر پندار گيرد تار و پودي؟

 

 چه شوق است اين، چه عشق است اين،

 چه شعر است؟

 كه جان احساس كرد، امّا زبان گفت!

 چه حال است اين، كه در شعري توان خواند؟

 چه درد است اين، كه در بيتي توان گفت؟

 

 اگر احساس مي گنجيد در شعر،

 به جز خاكستر از دفتر نمي ماند!

 وگر الهام مي جوشيد با حرف؛ 

 زبان از ناتواني در نمي ماند.

 

 شبي، همراه اين اندوه جانكاه،

 مرا با شوخ چشمي گفتگو بود.

 نه چون من، هاي و هوي شاعري داشت

 ولي، شعر مجسّم: چشم او بود!

 

 به هر لبخند، يك «حافظ» غزل داشت.

 به هر گفتار، يك «سعدي» سخن بود.

 من از آن شب خموشي پيشه كردم

 كه شعر او، خداي شعر من بود!

 

 ز تحسينم خدا را، لب فرو بند.

 نه شعر است اين، بسوزان دفترم را

 مرا شاعر چه مي پنداري ـــ اي دوست؟

 بسوزان اين دل خوشباورم را.

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم آبان 1384ساعت 6:14 بعد از ظهر  توسط RanDall  | 

دوست بدارید (فریدون مشیری)

 اي همه مردم

 درين جهان به چه كاريد؟  

 عمرِ گرانمايه راچگونه گزاريد؟  

 هرچه به عالم بود اگر به كف آريد

 هيچ نداريد اگر عشق نداريد

 وايِ شما دل به عشق اگر نسپاريد

 گر به ثريا رسيد هيچ نيرزد!

 عشق بورزيد
                 دوست بداريد!

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مهر 1384ساعت 1:40 بعد از ظهر  توسط RanDall  | 

محو ومات (فریدون مشیری)

 گفته بودي كه چرا محو تماشاي مني؟

 و آنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزنی

 مژه بر هم نزنم تا كه ز دستم نرود

 ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدني!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مهر 1384ساعت 7:40 قبل از ظهر  توسط RanDall  | 

مادر داشتن (فریدون مشیری)

 تاج از فرق فلك برداشتن

 جاودان آن تاج بر سر داشتن
                                                                     
 

 در بهشت آرزو ره يافتن

 هر نفس شهدي به ساغر داشتن         

 

 روز در انواع نعمت ها و ناز 

 شب بتي چون ماه در بر داشتن

 

 صبح از بام جهان چون آفتاب

 روي گيتي را منور داشتن

 

 شامگه چون ماه رويا آفرين

 ناز بر افلاك و اختر داشتن

 

 چون صبا در مزرع سبز فلك

 بال در بال كبوتر داشتن

 

 حشمت و جاه سليمان يافتن

 شوكت و فر سكندر داشتن

 

 تا ابد در اوج قدرت زيستن

 ملك هستي را مسخر داشتن

 

 بر تو ارزاني كه ما را خوشتر است

 لذّت يك لحظه مادر داشتن.

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مهر 1384ساعت 7:38 قبل از ظهر  توسط RanDall  | 

نا یافته (فریدون مشیری)

 گفتي كه:

 چو خورشيد زنم سوي تو پر

 چون ماه شبي مي كشم از پنجره سر

 اندوه كه خورشيد شدي
                              تنگ غروب

  افسوس كه مهتاب شدي
                               وقت سحر!

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مهر 1384ساعت 7:13 قبل از ظهر  توسط RanDall  |