.:: شعر نوین ::.

میعاد در لجن (نصرت رحمانی)

farhang-adab — Mon, 31 Jul 2006 20:15:18 GMT

رقصيد

پر زد، رميد

از لب انگشت او پريد

‌‌[سكه]

گفتم: خط

پروانه ي مسين

پرواز كرد

چرخيد، چرخيد

پرپرزنان چكيد؛ كف جوي پرلجن

تابيد، سوخت فضا را نگاه ها

برهم رسيد

درهم خزيد

در سينه عشق هاي سوخته فرياد مي كشيد:

ــ اي يأس، اي اميد!

آسيمه سر به سوي «سكه» تاختيم

از مرز هست و نيست تا جوي پرلجن

با هم شتافتيم

آنگه نگاه را به تن سكه بافتيم.

پروانه ي مسين

آيينه وار! برپا نشسته بود در پهنه ي لجن!

و هر دو روي آن خط بود

خطي به سوي پوچ، خطي به مرز هيچ

اندوه لرد بست

در قلبواره اش

و خنده را شيار لبانش مكيد گفت:

ــ پس...نقش شير؟

روييد اشك

خاموش گشت، خاموش

گفتم:

ــ كنام شير لجن زار نيست، نيست!

خط است و خال

گذرگاه كرم ها

اينجا نه كشتگاه عشق و غرور است

ميعادگاه زشتي و پستي ست.

از هم گريختيم

بر خط سرنوشت

خونابه ريختيم.

چهار میخ به تابوت یک نقش (رضا قاسمی)

farhang-adab — Fri, 07 Jul 2006 10:51:08 GMT

ميخ اول: رمانتيک

دست می کشم به خواب ِ زمين:

- از اين طرف!

همچون جانوری در ابتدای فصل

می بويم و ،

پر از غريزه های بهاری،

رد ِ تو را می آيم.

ايستاده ای در انتهای زمين

و تاريکی را

ـ به آرامی ِ يک روزـ

پشت و رو می کنی.

ميخ دوم: تراژيک

باز آوردی ام به جهان

و من ماندم

روی پهنه ی برف؛

با طناب ِ ناف؛

دو لکه ی خون؛

و رد ِ پايی

که رسم ِ بی پناهی ِ من بود

بر مساحت ِ دشت

افق، هميشه خطی نيست که حاشيه می دهد به دور دست.

افق، گاهی،

خطی ست که نيست؛

نه دور،

نه در کف ِ دست.

ميخ سوم : کميک

درازتر از آن بود که...

هه...

می خواستم به يک پَرِش

بپرم از اين طرف ِ شب

به آن طرف.

پريدم و اوفتادم

تا دسته توی تاريکی.

درازتر از آن بود که...

ديگر پی ام نگرد.

حالا،

از جنس ذره های هوايم و

از تبار ِ تاريکی.

درازتر از آن بود که...

هه...

ميخ چهارم:

...

.....

............کج !

اندوه شيرين (م.آزاد)

farhang-adab — Sat, 06 May 2006 06:48:38 GMT

صداي تيشه آمد!

گفت شيرين،

ــ كنار ماهتابي ها ،به مهتاب ــ

ــ صداي تيشه آمد

ماه تابيد

صداي تيشه ي فرهاد آمد!

گفت شيرين

ــ كنار لاله ها با لاله ي لال!

ــ صداي ناله آمد.

لاله ناليد.

صدا از تيشه ي فرهاد افتاد!

صداي گريه ي شيرين

ميان باغ تنهايي

هزاران لاله از باران

فرو مي ريخت!

در اين بن بست (احمد شاملو)

farhang-adab — Sun, 23 Apr 2006 14:02:18 GMT

دهانت را مي بويند

مبادا كه گفته باشي دوستت مي دارم.

دلت را مي بويند

روزگار غريبي ست، نازنين

و عشق را

كنار تيرك راه بند

تازيانه مي زنند.

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

در اين بن بست كج و پيچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

فروزان مي دارند.

به انديشيدن خطر مكن.

روزگار غريبي ست، نازنين

آن كه بر در مي كوبد شباهنگام

به كشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد

آنك قصابانند

بر گذرگاه ها مستقر

با كنده و ساتوري خون آلود

روزگار غريبي ست، نازنين

و تبسم را بر لب ها جراحي مي كنند

و ترانه را بر دهان.

شوق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

كباب قناري

بر آتش سوسن و ياس

روزگار غريبي ست، نازنين

ابليسِ پيروزمست

سورِ عزاي ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوي خانه نهان بايد كرد

با همين دل و چشم هايم (اخوان ثالث)

farhang-adab — Sun, 09 Apr 2006 11:19:12 GMT

با همين چشم، همين دل

دلم ديد و چشمم مي گويد:

آن قدر كه زيبايي رنگارنگ است،

هيچ چيز نيست.

زيرا همه چيز زيباست، زيباست، زيباست؛

و هيچ چيز همه چيز نيست.

و با همين دل، همين چشم

چشمم ديد، دلم مي گويد:

آن قدر كه زشتي گوناگون است،

هيچ چيز نيست.

زيرا همه چيز زشت است، زشت است،

زشت است؛

و هيچ چيز همه چيز نيست.

زيبا و زشت، همه چيز و هيچ چيز،

و هيچ، هيچ، هيچ، اما

با همين چشم ها و دلم

هميشه من يك آرزو دارم؛

كه آن شايد از همه آرزوهايم كوچكتر است،

از همه كوچكتر.

و با همين دل و چشمم

هميشه من يك آرزو دارم؛

كه آن شايد از همه آرزوهايم بزرگتر است،

از همه بزرگتر.

شايد همه آرزوها بزرگند،

شايد همه كوچك،

و من هميشه يك آرزو دارم.

با همين دل،

و چشم هايم،

هميشه.

در رهگذار باد (حميد مصدق)

farhang-adab — Wed, 29 Mar 2006 14:44:18 GMT

گفتم: «بهار

ــ خنده زد و گفت:

ــ «اي دريغ،

ديگر بهار رفته نمي آيد.»

گفتم: «پرنده؟

گفت:

«اينجا پرنده نيست.

اينجا گلي كه لب باز كند به خنده نيست.»

گفتم:

ــ درون چشم تو ديگر...؟

گفت:

«هرگز نشان ز باده ي مست كننده نيست.

اينجا به جز سكوت، سكوتي گزنده نيست.»

بهار خاموش (احمد شاملو)

farhang-adab — Mon, 20 Mar 2006 21:34:21 GMT

بر آن فانوس كه ش دستي نيفروخت

بر آن دوكي كه بر رف بي صدا ماند

بر آيينه ي زنگار بسته

بر آن گهواره كه ش دستي نجنباند

بر آن حلقه كه كس بر در نكوبيد

بر آن در كه ش كسي نگشود ديگر

بر آن پله كه بر جا مانده خاموش

كس اش ننهاده ديري پاي برسر

بهار منتظر بي مصرف افتاد!

به هر بامي درنگي كرد و بگذشت

به هر كويي صدايي كرد و اِستاد

ولي نامد جواب از قريه، نز دشت.

نه دود از كومه اي بر خاست در ده

نه چوپاني به صحرا دم به ني داد

نه گل روييد نه زنبور پر زد

نه مرغ كدخدا برداشت فرياد.

به صد اميد آمد، رفت نوميد

بهار ــ آري بر او نگشود كس در.

درين ويران به رويش كس نخنديد

كس اش تاجي ز گل ننهاد بر سر.

غروب روز اول ليك، تنها

در اين خلوتگه غوكان مفلوك

به ياد آن حكايت ها كه رفته ست

ز عمق بركه يك دم ناله زد غوك...

بهار آمد، نبود اما حياتي

درين ويران سراي محنت آور

بهار آمد، دريغا از نشاطي

كه شمع افروزد و بگشايدش در!

نوروز و نرگس (فريدون مشيري)

farhang-adab — Wed, 15 Mar 2006 12:24:18 GMT

بوي گل نرگس؟

ــ نه،

كه بوي خوش عيد است!

شو پنجره بگشا،

كه نسيم است و نويد است.

رو، خار غم از دل بكن، اي دوست، كه نوروز

هنگام درخشيدن گل هاي اميد است.

بر لاله ي از برف برون آمده بنگر،

چون روي تو،

كز بوسه ي من سرخ و سفيد است.

با نُقل و نبيدم نبود كار، كه امروز

روي تو مرا عيد و لبت نقل و نبيد است.

گر با دل خونين، لب خندان بپسندي،

با من بزن اين جام ، كه ايّام، سعيد است

سقوط (هوشنگ ابتهاج)

farhang-adab — Tue, 07 Mar 2006 09:48:55 GMT

گردني مي افراشت

سرش از چرخ فراتر مي رفت

آسمان با همه اخترهايش

بوسه مي زد به سرانگشتش

سكه ي خورشيد

بود در مشتش

يك سر و گردن،

گاه،

نه كم از فاصله ي كيهاني ست

وز سرافرازي تا خواري،

جز يك سر مو فاصله نيست!

او سري خم كرد

و آسمان با همه اخترهايش

دور شد از سر او.

شبانگاهی (یدالله رویایی)

farhang-adab — Mon, 27 Feb 2006 13:05:18 GMT

در آسمان خسته،

درختان خسته تر

خاموش مانده،

جلوه ي تاريك خويش را

انديشه مي كنند:

شايد نسيم نوري؟

ــ شايد...

اي اشتياق گفتن

با اين زمين گيج پيامي نمي رود

اينجا دهان كيست كه مي سوزد از كلام

حرفي اگر نگفته هنوز هست

اي مژده ي شيرين

گوشِ كدام خسته تهي مانده از كلام؟

قلب كدام خام؟

از دوردست، باد تهي دست

يدار كرده با وزشِ دردمند

هذيان شاخه ها را

شايد غريو دوري؟

....

ــ شايد!